Thursday, 22 October 2015

Prioriteit



Die dag het blou begin vir Gerhard.  Hy het gisteraand tot amper drie uur in sy studeerkamer gewerk aan vandag se voorlegging.  Miljoene rande is op die spel. As sy firma hierdie kontrak kan losslaan is hulle toekoms gemaak.  Emke het ‘n paar keer in die deur kom staan en gevra wanneer hy dan kom slaap.  Alles in hom wou haar in sy arms neem en bed toe dra, maar hy moes eenvoudig die verslae weer deurgaan.  Hy weet sy vrou voel op die oomblik bietjie verwyderd van hom, maar dis net die werk wat hom so besig gehou het die laaste weke. Sy is kwaad omdat hy die tweeling se swemgala gemis het en toe is hy boonop laat vir hulle sesde verjaardagpartytjie ‘n week gelede. 

Toe klein Andrè  vanoggend per ongeluk sy papbakkie op Gerhard omgekeer het, het sy senuwees die oorhand gekry en hy het met die kind geraas en uitgestap. Hy is ‘n goeie pa, hy weet hy is. Dis onvergeeflik dat hy so op die kind geskree het, maar die spanning van die dag het net te veel geraak.  Hy moes skoon aantrek en jaag om betyds by die werk te kom.  Daar was nog so baie om weer oor te gaan en dinge om reg te kry vir die voorlegging.  By die werk het die kleurdrukker geweier om saam te werk.  Baie min firmas het grootformaatdrukkers en sy arme sekretaresse moes die stad vol hardloop om betyds nog planne te laat afrol.   Daar was een probleem op die ander. Gerhard se adrenalienvlakke gestyg tot net voor histerie.

Gerhard kyk op sy horlosie, dis vyf voor twaalf. Die Amerikaanse delegasie behoort nou enige oomblik aan te kom. In sy sak begin sy selfoon lui.  Dis Emke.

 “Lief ek kan regtig nie nou praat nie.” Antwoord hy vinnig.

“Gerhard, ek is lief…” haar stem klink ontredderd maar hy druk die foon dood.

Daar is nie nou tyd nie, hy sal haar na die vergadering terugbel.  Sy weet mos darem hoe lief hy haar het.  Die eerste Amerikaner stap hom reeds teggemoet.  In die gang hoor hy sy kantoorfoon lui.  Sy sekretaresse sal dit hanteer.  

“Fokus Gerhard, fokus, dis nou of nooit,”  praat hy met homself voor hy sy hand uitsteek om die Amerikaners die raadsaal in te lei.

Dit was toe nooit. Die polisie het  halfuur nadat die voorlegging begin het, na hom kom soek en hom van Emke se dood vertel. ‘n Kop-aan-kop botsing oppad om die seuns by die skool te gaan haal.  Sy was opslag dood.  Twee dae na haar dood sit hy in die sitkamer en kyk met onsiende oë na sy seuns. In sy hand is die doodsertifikaat. 

Tyd van dood is elf uur, vyf en veertig minute.

Thursday, 15 October 2015

Beplanning



Die tafels is oorvloedig gedek.  Die lig wat deur die KWV wynbottels skyn gooi ‘n reënboë van kleur oor die porselein-breekgoed. Die blomme en kristalvase kom van die mees eksklusiewe bloemis.  Die teetuin waarin die tafels staan is ‘n belewenis van kleure en geure. Mozart dryf sag op die ligte briesie tussen die handjievol uitgesoekte gaste.  Die ruwe mure van die fabriek  omring die tuin en koester dit soos ‘n pêrel in sy skulp.   Elke gas het met hulle aankoms ‘n geskenkpakkie gekry met aromatiese kerse, handgeweefde serpe,  parfuum gemaak spesifiek vir die betrokke gas en ‘n edelsteen wat hulle geboortemaand verteenwoordig.  Uniekheid en oorspronklikheid is immers die kenmerke van Cora Co Juwele. 

Niemand kan haar juwele in ‘n winkel koop nie.  Dit kan ook nie by die fabriek gekoop word nie. As jy nie na een van die maandelikse Cora Co ontbyte genooi word nie, kan jy maar net droom om een of meer van haar elegante stukke te besit. En as jy die dag genooi word, is dit ‘n bevestiging dat jy nou een van die elite is.  Mans stuur hulle vroue met onbeperkte kredietkaarte, want  die status wat dit verleen maak weer nuwe besigheidsgeleenthede vir die manne oop.  Heel onder in elke geskenkpakkie is daar dan ook ‘n brosjure met die stukke wat te koop is en ‘n geheime wagwoord vir die Cora Co webwerf.  Net langs die deur is daar ‘n tablet wat jy kan gebruik om jou bod in te sit.  Aan die einde van die ontbyt sluit die bod en bring kelners sjampanje met fakture vir die juwele waarop jou bod suksesvol was. Alles baie diskreet. Maar die tablet by die deur word deur al die dames met ‘n arendsoog dopgehou.  Hoe laer die wynbottels sak, hoe meer aandag kry die tablet by die deur. Cora is definitief ‘n vrou met besondere idees wat dit ook goed kan uitvoer.

Erna Duvenhage het geen idee hoekom sy genooi was nie.  Verpleegsters kan nie eers so ‘n ontbyt bekostig nie, laat staan nog die items in die geskenkpakkie.  Sy wou nie regtig koom nie.  Sy het eers gedink dis gemorspos maar toe sy haar kollegas van die vreemde uitnodiging vertel, het hulle haar alles van Cora Co vertel.  Hulle wou nie daarvan hoor dat sy bly nie.  Ernst, haar man, het gesê sy ontmoet dalk iemand interessant en haar aangepor om te gaan. Dis ten minste ‘n gratis ete en ‘n oggend se vermaak. Vandat Ernst gediagnoseer is met ernstige depressive, gaan sy nêrens meer nie. Hy kan nie meer werk nie en het homself al meer en meer van haar en almal onttrek. Uitgaan is deesdae net te uitputtend.  Met net een salaris kan sy nie regtig vermaak ook bekostig nie. 

En hier sit sy nou tussen die dames met hulle ontwerpersklere  en verwonder haar aan die eienaar van die fabriek.  Cora sprankel tussen haar gaste.  Die rooskwarts en hermatiet in haar juwele skitter in die son. Sy ken elke gas op hulle naam, komplimenteer hulle op hulle uitrusting en vra uit na hulle mans en kinders.  Die vrou het duidelik haar tuiswerk gedoen! Sy vra self uit na die dames se stokperdjies en belangstellings. Sy is die perfekte gasvrou.

 Erna voel soos ‘n miskruier tussen ‘n klomp leeuwyfies.  Die prooi van die dag is blykbaar ‘n armband uit witgoud wat belaai is met diamante en smaragde.  Dis so gedoen dat dit nog steeds delikaat lyk ten spyte van die magdom juwele. Dis pragtig en kort-kort sien sy hoe een van die gaste na die foto kyk en dan probeer om ongemerk te gaan bie daarop.  

Erna kan net dink wat die astronomiese bedrag geld wat hulle daarvoor gaan betaal vir haar pasiente kan beteken. Klein Herman Breedt wie se ouers hom so graag wil huis-toe vat maar wat nie tuissorg kan bekostig nie.  Oom Coraizen wat in soveel pyn is en wat so graag net wil huistoe gaan, maar niemand het om hom op te pas nie.  Arno en Susan Lots wat nou net ‘n drieling gehad het waarop hulle beslis nie gereken het nie. Die lys is eindeloos.  Sy wonder of hierdie vroue al ooit in ‘n staatshospitaal was, laat staan nog iemand daar besoek het.   

Ten spyte van haar morbiede gedagtes geniet sy tog die ete en die musiek.  Hier en daar knoop iemand met haar ‘n gesprek aan en die oggend verloop heel aangenaam.  Die drie glase wyn wat sy tussendeur drink help beslis ook. Cora self kom praat selfs elke nou en dan ‘n paar woorde met haar. Iewers deur die loop van die oggend vra een van die vroue haar uit oor ‘n spuitnaald wat sy in haar seun se kamer gekry het, maar nadat Erna dit bekyk het, kan sy die vrou verseker dis ongebruik en groter as die tipe wat dwelmslawe gewoontlik gebruik.  Die vrou vat nie eers die naald by haar terug nie. Tipiese yuppie mammie, los sy die naald vir die kelner om saam met die bord terug te vat.  ‘n Ander dame vra heel beleefd uit oor die toestand van die land se gesondheidsstelsel, maar dis eintlik meer sodat sy kan praat oor al haar eie liefdadigheidswerk.  

Later kom die kelners met die sjampanje en fakture en  sy kry net ‘n strokie wat lees “Baie dankie vir alles”.  Sy kon vanselfsprekend op niks bie nie, maar sy is beindruk met Cora se bedagsaamheid om dit nie te ooglopend te maak nie, al is die bewoording effe vreemd. Seker maar hoe hulle dit in die hoër sosiale sirkels doen.  Toe almal by die deur hulle pakkies kry, ontvang sy ook ‘n pakkie.  Toe Cora haar groet is sy verbaas om ‘n drukkie te kry.

                “Dankie dat jy hier was, dit was vir my ‘n groot plesier om jou hier te hê.  Ek hoop ons sien mekaar gou weer,” fluister haar gasvrou in haar oor voordat sy haar ander gaste met die hand groet.   

“Ek dink jy verwar my met iemand..” probeer sy verduidelik maar Cora luister lankal nie meer na haar nie. 
 
Toe sy later die aand die pakkie oopmaak en die witgoud armband daarin kry, is sy doodseker dat daar êrens ‘n Babelse verwarring is.   Ernst help haar om die pakkie in die geweerkluis toe te sluit totdat sy dit die volgende Maandag kan terugvat.

Sondagoggend is besig in die Algemene Saal.  Daar is die gewone geskarrel om plek te maak vir al die pasiënte wat die Saterdagaand deur ongevalle opgeneem is.  Dokters is humeurig oor ‘n te lang lys pasiente wat aandag nodig het.  Die psigotiese pasiente in die isolasie gedeelte probeer weer die vensters uitslaan om uit te kom.  Twee verpleegsters bel in om te sê hulle is siek en daar is voor tien uur al ‘n sterfgeval.  Tussendeur probeer Erna om soveel as moontlik by oom Coraizen, wat vandag weer erg pyn het, in te loer.  Sy prognose lyk nie goed nie en Erna wonder of hy die nege maande na Kersfees toe sal maak.  Net voor besoektyd  was sy hom en maak hom so gemaklik as moontlik al weet sy dat hy soos gewoonlik geen besoeke sal ontvang nie.  Sy trek die gordyne toe sodat die ander pasiente se besoekers hom nie stuur nie.

Besoektyd eet sy gou ‘n broodjie in haar kantoor saam met haar kollega, Bertha.

“Oom Coraizen het weer baie pyn vandag. Ek weet nie wat ons nog vir hom kan doen nie.” Sê Bertha moedeloos.  Bertha het baie empatie met al haar pasiënte.

“Ja, ek kan hom nie so sien ly nie, dis baie erg.” Antwoord sy net voordat hulle weer deur ‘n skel klokkie geroep word.

Iemand skuur in die gang by haar verby en sy verbeel haar die vrou lyk net soos Cora van Cora Co, maar dan steek sy in oom Coraizen se deur vas. Die gordyn om sy bed is nog toegetrek maar al die monitors is stil soos die liggaam op die bed.  Oom Coraizen is oorlede en langs hom lê ‘n leë spuitnaald.

‘n Week later sit Erna geboei in die polisiekantoor. Sy is voor haar kollegas by die hospital gearresteer en ru in ‘n vangwa gedruk.  Voor haar sit ‘n speurder met ‘n geharde gesig.  Sy het al oor en oor vir hom verduidelik wat gebeur het.  Hy maak aanmekaar notas maar sy kry die indruk dat daar nie ‘n woord van wat sy sê by sy brein uitkom nie. 

                “Kom ek herhaal vir jou wat ek weet,” sê die speurder terwyl hy haar ernstig aankyk.

                “Meneer Coraizen se dogter het jou na ‘n duur funksie genooi.  Sy het jou ‘n bedankingsnota met ‘n duur geskenk gegee vir wat jy vir haar pa doen.  Jou man het bevestig dat jy ‘n witgoud en diamant armband gekry het.  Die ander dames by die funksie het die indruk gekry dat jy ‘n spesiale gas vir haar was.  Sy het jou gedruk en iets gefluister toe jy gegroet het.  Jy het voor besoektyd die gordyne om Meneer Coraizense  bed toegetrek en dit so gelos.  Jou vingerafdrukke was op die spuitnaald wat die oordosis morfien toegedien het.  Jou kollega Bertha getuig dat jy aan haar gesê het jy kan hom nie so sien ly nie.  Is enige van hierdie dinge nie waar nie?”

“Dit is, maar dis nie soos dit lyk nie!  Ek was by ‘n funksie vir Cora Co! Ek weet nie eers..”

“Jy bedoel Coraline Coraizen, Cora Co is net haar juwele se handelsnaam.  Moenie maak of jy dit nie geweet het nie. Erken liewer jy wou haar help.  Die arme vrou is hartgebroke oor haar pa. Sy was bereid om haar besigheid op te gee om hom te gaan versorg. Maar nee, julle verpleegsters dink mos al te graag julle kan besluit oor lewe en dood.” Die speurder kyk na haar met soveel veragting en misnoë dat sy liewer wegkyk.

Deur die oop deur sien sy Cora langs ‘n lessenaar staan. Sy is skaars twee armlengtes weg.  Haar handsak lê op die bankie langs haar en haar selfoon en sleutels lê net langsaan. Die foon lui en Erna is net betyds om “Ernst liefie” op die skerm te lees voordat Cora dit opraap.

“Hallo skat.  Nee wat, alles is reg hier hoor,”  hoor Erna haar sê terwyl sy uitloop.

Buite raak dit vinnig donker.



Wednesday, 19 August 2015

Die pad huis toe.



Dit was weer een van daai oggende.  Tassie het hopeloos verslaap want sy het tot laatnag met ‘n skildery gesukkel.  Vanoggend moes sy  so vinnig deur die stort spring dat haar waslap nie eers behoorlik nat geword het nie.  Haar briewetas het sy sommer so in die hardloop na die voordeur gegryp. Buite was dit bibberend koud en sy het amper gegly op die ryp wat spierwit op die grasperk gelê het.  Voor haar was nog ‘n dag van aktes, testamente en kontrakte waardeur sy moes worstel om by nog ‘n alleenaand uit te kom. Soms het sy haar verbeel dis nie regtig haar lewe nie. Dis net ‘n tyd wat sy moet deurmaak totdat sy by die lewe uitkom waaroor sy al so lank fantaseer.

Tassie de Bruin, junior prokureur, word in haar kop Natasha Brown, kunstenaar. Donker kantoorpakkies verander in los truie en dik sokkies.  Ag tot vyf kantoor ure word eindelose vlugte van kreatiwiteit.  Rigiede lyne van haar lewe vloei deurmekaar en sy is vry. Maar nie vandag nie.  Dis Maandag en dit beteken oggend-vergadering met haar pa, hoof van Dr Bruin en Vennote. Haar pa het die gawe om haar lewe op te som in woorde wat val soos ‘n kraan wat lek. Ritmiese, vallende woorde wat net vloer toe gaan en in die grond verdwyn.

Soos dit haar pa se gewoonte is, kom sit hy langs haar op die donker leerstoele in sy kantoor. Sy hare is nou al heeltemal grys, maar sy groen oê is skerp en kalm. Sy gesig dra swaar aan dieperwordende lyne en sy weet dat enkelouerskap daartoe bygedra het.Haar pa is werk en erns teenoor haar ma se lig en lag. Die twee teenoorgestelde pole het mekaar binne ‘n paar jaar weggestoot.  Haar ma is weg Europa toe saam met haar nuwe vrou toe Tassie ses jaar oud was. Toe Ferdinand, haar tweeling broer, tien jaar gelede aangekondig het dat hy ook homoseksueel was, het dit haar pa amper gebreek. Dit het nie juis gehelp dat Ferdie die aankondiging dramaties in sy droomrok gemaak het nie.  Hy sou nie die prokureursfirma kon oorneem nie.  Hy wou ook nie. Ferdinand woon nou in San Fransisco waar hy kabaret in drag doen. Hy stuur vir hulle eposse vol staaltjies oor sy lewe en pakkies wat met sorg en liefde bymekaargesit is, maar hy kom kuier nie. Alberton is nie progressief genoeg vir Ferdie nie.

“Jy was weer laat vanoggend.” Haar pa konstateer bloot ‘n feit.  Dis nie ‘n vraag of ‘n beskuldiging nie.

“Ek weet.”Sy bied nie ‘n verskoning ‘n verduideliking aan nie. Dit sal nie vir hom saak maak nie.  Haar pa se onvoorwaardelike liefde en aanvaarding is ‘n alomteenwoordige gawe.
“Jy het weer vir Jonathan nee gesê.”

Jonathan is haar pa se briljante jong vennoot. Hy vra haar elke Vrydag uit en elke Vrydag sê sy nee. Jonathan is ‘n roetine mens soos haar pa. As sy ooit ‘n man soos haar pa wou hê, sou sy Jonathan vat.

                “Ja ek het. Hoekom hy aanmekaar by Pappa kom kla weet ek nie.”

“Hy het niks gesê nie. Ek kon dit op sy gesig sien.Wat het jy teen hom?”Sy kan nie lekker uitmaak of hy nuuskierig om bekommerd is nie.

“Vra ek pa uit oor pa se liefdeslewe?”Sy vee ‘n paar verdwaalde hare woes uit haar gesig uit.
Haar pa sug diep en skud sy kop.

“Dit verander in elk geval niks. Jy’s afgedank. Met onmiddelike effek.”Hy haal ‘n koevert uit sy binnesak uit en druk dit in haar hande.

“Wat? Ek verstaan nie. Dit was net vyf minute? Of is dit oor Jonathan”? Sy sukkel om die koevert oop te maak, maar haar pa se hand vou oor hare en gee dit ‘n drukkie.

“Jy is nie ‘n prokureur nie, Natasha.” Dis die eerste keer dat haar pa haar op haar volle naam aanspreek.  “Ek verstaan nou jy het dit gedoen vir my. Jy wou opmaak vir al my terleurstellings en ek waardeer dit, maar jy is ongelukkig. Dis nie jou passie nie, dis myne.”

Trane begin stadig oor haar wange loop en haar pa staan op en trek haar in sy arms in.

“Gaan kuier by jou ma, gaan kuier by Ferdie, vat al die tyd wat jy nodig het en skilder solank as wat jy wil.” 

“Maar wat van Pa? Ek kan nie net vir Pa alleen hier los nie?”Haar pa ruik na huis en naskeermiddel en sy wil vir altyd net so bly staan maar hy druk haar saggies weg.  “Wat as niemand my goed wil koop nie?”

“Ek is nie alleen nie, ek het my werk en ek is gelukkig.” Sy stem is sag en ferm. “Gaan nou. Gaan wees jy ook nou gelukkig. Gaan vind uit waar jy behoort.”

Ses maande later sit Natasha Brown in ‘n knus kroegie in Sausalito.  Gister is daar ‘n aardige bedraggie in haar rekening inbetaal vir skilderye wat reeds verkoop is. Sy het pas weer drie nuwe skilderye by een van die vele gallerye van die kunstenaarsdorpie afgelaai.  Dis warm in die kroeg. As almal om haar nie met ‘n Amerikaanse aksent gepraat het nie, sou sy kon sweer sy kuier in Knysna. Langs haar sit Edmond en tuur by die venster uit na die seiljagte wat onder die Golden Gate brug deur vaar.  Vir ‘n oomblik verloor sy haarself in die skoonheid en die skril kleure van die toneel voor haar, maar die klank van Edmond se stoel wat vinnig agteruit gestoot word bring haar gou terug.

Sy het hom drie maande terug ontmoet by een van Ferdie se epiese kuiers.  Mense van alle uithoeke vergader graag by Ferdie se dakwoonstel en kuier oor drank en diep filosofiese gesprekke. Edmond is van Frankryk maar hy praat klaar met ‘n effens Amerikaanse aksent. Ferdie is nie mal oor hom nie, maar sy was onmiddelik.  Edmond is ‘n beeldhouer maar sy werk is baie eksperimenteel en abstrak. Dis dalk hoekom dit nie eintlik verkoop nie. Hy weier om, soos hy dit stel, sy werk te marginaliseer om te pas by die kapitalistiese lewensbeskouing. Al beteken dit ook dat hy in die kelder van Ferdie se woonstelblok moet woon. Sy was onmiddelik verlief op sy diep blou oê en sagte blonde krulle.  Daar is ‘n intensiteit aan Edmond wat vir haar verruklik anders is.  Hy lewe in volle oorgawe aan wat ook al hy op die oomblik mee besig is en sy het haarself gelukkig geag dat hy met haar wou besig wees. 
 
“Engel, ek praat met jou!” Onderbreek hy haar gedagtes.

“Eskuus, ek het aan jou sit en dink.” Hy hou daarvan dat sy al haar aandag aan hom gee. “Wat het jy gesê?”

“Wat het jy gedink oor my?” Selfs sy stem is ‘n kompliment, sag en sensueel. Hy gaan sit weer en gly sy arm om haar skouers.

“Hoe gelukkig ek is om jou te ken.” Glimlag sy.

“Hmm, ek is nogal ‘n vangs.” Terg hy. Hy lyk so tevrede soos ‘n katjie wat ‘n piering melk gekry het.

“Gee gou ‘n paar dollar dan kry ek vir ons drankies.” Hy vra nie, hy sê.

In die begin het dit haar gegrief omdat haar pa haar nooit sou laat betaal vir enige iets nie, maar sy verstaan sy omstandighede. Hy het soveel integriteit in sy kuns  Sy haal die note uit haar beursie en gee dit met ‘n glimlag. Verlede maand moes sy hom help met sy huur ook.  Hy wou by haar intrek en sy woonstel opgee omdat dit vir hom te swaar was om haar geld te vat, maar sy het nie kans gesien nie.  Buitendien doen haar kuns goed. Sy het nog nie eers nodig gehad om die tjek wat haar pa in die bruin koevert gegee het, te bank nie. Edmond het probeer aandring dat sy dit bank voor dit verval. Hy het haar daarop gewys dat haar pa dalk bekommerd kon wees as hy dink sy sit sonder geld.  Maar sy wou nie. Sy wou onafhanklik wees.

By die kroegtoonbank is daar ‘n ander vrou wat haar bes probeer om ‘n gesprek met hom aan die gang te kry, maar hy bestel hulle drankies en kom terug tafel toe.  Sy is al gewoond daaraan dat ander vroue sy aandag probeer trek.  Hy is immers ‘n baie aantreklike man.  Later stap hulle hand aan hand terug na die veerboot wat hulle terug moet neem San Franscisco toe. Agter hulle sak die son stadig en toe Edmond haar nadertrek en soen gee sy haarself volkome oor aan die oomblik.

“Liefling, beteken dit..? Vra hy naby haar oor.

“Nee.”Glimlag sy lui. Hy is so haastig. Sy is nog nie reg vir so ‘n ernstige stap nie, maar Edmond wou al van die eerste aand af hulle verhouding fisies maak. “Gee my nog ‘n bietjie tyd.”

“Jy vertrou my nog steeds nie!” Hy stamp haar amper ru weg en stap met driftige tree alleen oor die loopbrug na die veerboot toe.

Dieselfde argument, elke keer net ‘n bietjie luider en met meer woede. Sy is nie lus daarvoor nie. Sy innerlike intensiteit maak sy woede soos die van ‘n tweejarige wat ‘n vloermoer gooi. Later sal hy haar soebat om hom te vergewe en sy sal. Want hy maak op met net soveel passie. Vir die eerste keer maak die vooruitsig haar moeg. Hoekom sy nou daaraan dink weet sy nie, maar sy onthou hoe haar ouers se woorde in dieselde sirkels van hard en sag geswem het. Hoe moeg haar pa gelyk het. Hoe intens haar ma was.

Dieselfde vrou wat sy vroeër in die kroeg gesien het, kom staan langs haar.

“Ek neem aan jou geld is nou op?” vra sy terwyl sy Edmond agterna kyk.

“Jy sal nog leer!” roep die vrou agterna toe Natasha haar ignoreer en die veerboot op draf. 
Sy sien hoe Edmond die vrou aangluur en toe wegdraai. Hy verdwyn tussen die mense op die veerboot en Tassie is dankbaar daaroor.

“Pappa, ek kom terug.” Los sy later die aand vir haar pa ‘n boodskap op sy foon. “Ek is toe ‘n skilder, maar ek wil dit by die huis doen. Kan pappa dalk reël dan Jonathan my moreaand 10uur op die lughawe kom haal? Ek dink ek weet nou waar ek hoort.







Saturday, 21 March 2015

Die lyn



Die tatoe idee het as ‘n soort rebellie begin.  Dewald se pa haat tatoeërmerke.  Dewald se pa haat alles wat nie voor 1850 allemansgebruik was nie. Wel, dalk nou nie heeltemal 1850 nie, maar jy verstaan wat ek bedoel.  Hy was nie die verligte, moderne tipe nie.  Elke verbetering wat Dewald op die plaas wil aanbring kos amper ‘n jaar van argumente, navorsing en soebat voor die ou man instem.  Dan keur hy boonop nog meer as die helfte af.

Die dag toe Dewald haar vir die eerste keer huistoe gebring het, het sy gedink die ou man gaan ‘n beroerte kry.  Hy het duidelik nie gedink ‘n vrou wat met hoë hakke en ‘n kort rokkie daar aankom, is enigsins geskik vir die plaaslewe nie.  Veral nie ‘n vrou wat sielkunde geswot het en ‘n stadsmens was nie.  Hy het letterlik geskok gelyk, asof hy ‘n spook gesien het. Mens sou sweer sy het burlesque gedans in sy sitkamer. Toegegee, sy was uiters onvoorbereid vir enige huwelik.  Sy kon nie kook nie.  Huishou was iets wat die huishulp en die kok in haar ouerhuis gedoen het.  Die kultuurskok van die plaaslewe gekombineer met ‘n afkeurende skoonpa was amper te veel vir haar.  Dewald se pa is sy enigste familie.  Sy ma is oorlede met sy geboorte. Sy moes dit eenvoudig laat werk.

            In die eerste vyf jaar van hulle huwelik het die ou man haar nooit direk aangespreek nie.  Enige iets wat hy wou sê, het hy met Dewald bespreek sodat Dewald met ‘die meisiekind’ moes praat.
           Dewald het kom sê dat sy die ou man nie as “Pa” moes aanspreek nie.  Hy het glo die gebruik onnatuurlik gevind en sou dit verkies as sy hom “Karel” noem.  Dewald het hom bloedig vererg en die argument wat gevolg het, het uitgeloop op ses weke se stilstuipe op alle fronte.  Dis toe dat Dewald die geld wat hy van sy ma geërf het gebruik het om vir hulle ‘n aparte huis te bou weg van die hoofopstal af.  In teenstelling met die Kaaps-Hollandse hoofopstal was hulle huis ‘n pragtige, moderne siersteenhuis wat gelyk het of dit uit die kliprante agter die huis gegroei het. Die ou man het veel te sê gehad oor die gebruik van water vir haar pragtige tuin om die huis, maar sy het bly plant.  Die tuin was haar terapie.  Haar stukkie eienaarskap.

           Die ou man het sy voete nie daar gesit nie.  Sy het een middag, toe hulle met die beeste in die drukgang sukkel, gehoor hoe hy vir Dewald sê om liewer terug te ry na sy klipkasteel toe.  Sy ondankbaarheid het haar gegrief.  Hy behoort bly te wees dat hy nie meer sy huis met haar hoef te deel nie.  Dewald het sy pa net daar gelos, op die trekker geklim en weggery.  Daardie aand moes sy mooi praat om te keer dat Dewald nie net alles oppak en sy geboortegrond verlaat nie.   Die deel van Dewald waarvoor sy die liefste is, is sy aardsheid en sy gebondenheid aan die grond. Dit maak van hom die man wat sy ken en liefhet.  Hulle kinderloosheid en die ou man was die enigste twee probleme in hulle huwelik.  Die ou man was nie die grootste probleem nie.

          Vir die eerste keer in hulle amper ses jaar saam, was sy die maand vier dae laat.  Sy het niks vir Dewald gesê nie, maar die hoop in haar het ‘n onkeerbare lekkerte geword.  Haar plan was om vanoggend dorp toe te ry en ‘n toets te gaan koop.  Sy het al begin dink aan hoe sy die nuus vir Dewald sou vertel.  Hoe sy bruin oë sou sag word.  Hoe bly hy sou wees. Vier dae mag klink na ‘n kort tydjie, maar dit was lank genoeg om te begin droom oor name en baba-beddegoed.

En toe was daar bloed toe sy vanoggend badkamer toe was.  Haar hande het gebewe toe sy die tampons uit die rakkie gehaal het.  Met haar kop teen die koelte van die badkamermuur het sy haar vuis teen haar mond gedruk om haar snikke te probeer keer.  Deur die eenrigtingglas van haar badkamervenster het sy gesien hoe die ou man die hek na die volstruiskamp ooplos en hoe die volstruise in haar tuin instap. ‘n Ongekende, witwarm woede het van haar besit geneem.  Sy het haar kar gevat en dorp toe gery.  Reguit na die tattoo-kunstenaar se ateljee.  Die ontwerp lê al vir maande in haar handsak.  Blou morfo skoenlappers.  Die soort wat sy as kind by Butterfly World gesien het.   Die ontwerp was fyn, vroulik en elegant met sagte lyne.  

Aanvanklik wou sy dit iewers sit waar net Dewald dit kon sien, maar nou dink sy dit moet op haar been kom.  Daar waar die ou man dit nie kan miskyk as sy ‘n kortbroek of ‘n romp dra nie.  Dan gaan hy seker weer vir Dewald sê om die meisiekind aan te sê om behoorlik aan te trek.
Die ateljee is warm en effe bedompig ten spyte van die lugversorging.  Die dame agter die ontvangstoonbank het welige donker hare en helderblou oë.
 “Kan ek help?” vra sy vriendelik.
   “Ek wil ‘n afspraak kom maak.Ek wil…” maar Eloïse kry nie haar sin klaar nie.  Die wêreld raak onverwags voor haar donker en sy gryp vervaard na die toonbank.

        Toe sy bykom lê sy op ‘n rusbank en is daar bekommerde gesigte om haar.
“Wat het gebeur?” vra sy.  Haar kop is seer en daar is iets taai op haar wang. 
“Lê net stil asb. Die ambulans is nou hier.  Jy het omgekap en jou kop teen die toonbank gesny.” Die man wat antwoord moet seker een van tattookunstenaars wees.
“Ek is naar,” kry sy darem die woorde uit voor sy oor sy voete en deel van vloer naar word.

‘n Uur later lê sy in ‘n wit hospitaalbed met ‘n pleister op haar voorkop.  Die dokter het vir Dewald gebel en sy kan nie wag om hom te sien nie.  Hulle wil haar oornag hou net vir observasie, maar selfs dit kan nie haar vreugde demp nie.  Blykbaar is ‘n bietjie bloeding nie ongewoon in die eerste maand of so van ‘n swangerskap nie.  Inplantingsbloeding of so iets, noem die dokter dit.  Die dokter dink dit is wat verlede maand ook gebeur het.  Sy kon reeds die ou hartkloppie hoor op die sonar en die dokter sê sy is reeds nege weke swanger.  Haar emosies is ‘n warboel.  Sodra sy vir Dewald vertel het, wil sy haar ma bel.  Hulle was so verwyderd vandat sy plaas toe gekom het, of soos haar ma gesê het, haar talente op die plaas kom begrawe het.  Dalk sal ‘n eerste kleinkind help om weer brûe te bou.
Die glimlag verstar op haar gesig toe die deur oopgegaan en dit die ou man is wat inkom.
  “Waar is Dewald?”
     “Hy was besig met die perde en ek was by die bakkie.  Ek het sy foon geantwoord.” Die ou man se stem is minder bars as gewoonlik.  Dis die langste sin wat hy nog ooit direk met haar gepraat het.
            “Wat doen jy hier? Hoekom het jy nie vir Dewald gestuur nie?”
            “Ek het geskrik en gery.  Ek het huis toe gebel en ‘n boodskap gelos. Hy sal seker netnou  hier wees.”  Eloïse kan sweer hy is ongemaklik.  Asof die hospitaal hom ontstel.
            “Ek sou dink jy sou bly wees dat ek weg van die plaas af is vir ‘n rukkie.”  Beskuldig sy en voel onmiddelik daarna soos ‘n hond.  Demmit, sy het haarself belowe sy sal nooit daal tot op sy vlak nie.
“Ja, ek wil jou van die plaas af hê, maar dis nie wat jy dink nie.”  Sy stem is amper pleitend.
“Dan wil jy hê jou kleinkind moet weg van sy of haar geboortegrond af grootword?” Sy wou Dewald eerste vertel maar dis nou maar tot daarnatoe.
“Kleinkind?” Sy oê volg die lengte van haar lyf en rus dan weer op haar gesig. “My God!”  Hy klap die deur agter hom toe en sy luister na sy voetstappe wat hard en vinnig in die gang af verdwyn.
Toe Dewald ‘n halfuur later daar opdaag huil sy nog steeds.  Nie eers sy vreudge en geluk kan haar laat beter voel nie.  Sy huil sy hemp sopnat.
Twee weke later sit sy plat op haar agterstewe in die tuin besig om die skade wat die volstruise veroorsaak het te probeer herstel. Haar gedagtes is by haar ma se kuier ‘n week gelede. Dit was asof haar ma weer haar ma was. Sy was gesellig, ontspanne en borrelend oor die nuwe lewetjie wat oor sewe maande sy of haar opwagtig gaan maak. Dewald is soos ‘n kloekende hen.  Hy dra haar behoorlik op sy hande.  Die ou man het sy nog nie weer gesien nie.  Dewald het gesê hy was stad toe vir ‘n paar dae. 

Sy trek haar sonhoed af om die sweet van haar voorkopaf te vee.  Sy voel effe arig, die hitte van die middag raak te veel vir haar.  Toe sy opstaan om in te gaan sien sy uit die hoek van haar oog die ou man na haar aangestap kom.
“Middag.” Groet sy.
“Ek het my testament laat verander. Die plaas is nou op jou en Dewald se naam. Ek gaan Pretoria toe.”  Alles op een trant, sonder om eers te groet.
“Ek verstaan nie?  Haat jy my kind soveel dat jy nie eers die ou dingetjie wil sien grootword nie?  Wat het ek ooit aan jou gedoen?  Wat dink jy gaan dit aan Dewald doen as jy hom net los?”  Sy haat haarself vir die uitbarsting, maar te veel jare van opkrop het haar beheer laat verkrummel.  “Watter soort pa is jy!?” Sy haat die seer wat oor sy gesig flits.  Die besef dat dit daar is temper haar humeur effe, maar die woorde is klaar uit.

“Watter soort pa!  Watter soort pa?”  Sy gesig is amper teenaan hare. “Die soort pa wat moet toekyk hoe hy dag vir dag die vrou wat hy liefhet verloor sodat sy seun gelukkig kan wees.  Die soort pa wat nie saam met sy kind ‘n maaltyd kan eet nie, ingeval hy iets laat glip en sy seun sal weet! Die soort pa wat liewer weggaan as om sy seun te laat agterkom hoe hy oor sy seun se vrou voel! Die soort oupa wat vir sy kleinkind ‘n gelukkige familie gun.”  Sy gesig is vertrek van emosie.
“Eloïse, weet jy wat verlies is?” vra hy voor hy haar hand na sy lippe bring en sag soen.  Sy ruk haar hand weg.
Toe hy omdraai en loop sien sy Dewald waar hy in die kombuisdeur staan.  Haar man se gesig is spierwit. Karel se bakkie-deur en die kombuisdeur klap gelyk toe.